Przydzial zasobów.

Z drugiej strony, koszt utraconych korzysci zwiazany z przydzieleniem tych samych zasobów do zbioru pomaranczy bedzie bardzo niski, poniewaz ilosc zebranychjablek spadnie nieznacznie. Powinno sie przydzielac zasoby sily roboczej do zbioru tych owoców, które wiaza sie z nizszymi kosztami utraconych korzysci, poniewaz w tym przykladzie cena sprzedazy obydwu ich rodzajów jest taka sama i wynosi zlotówke za sztuke. GMP jest bardzo przydatna, poniewaz wszystkie punkty lezace na niej samej wyraznie pokazuja kombinacje wielkosci produkcji dostepne przy zachowaniu efektywnosci produkcyjnej, czyli bez marnowania zadnego z posiadancyh zasobów. Nie da sie zwiekszyc ilosci zebranych jablek bez zmniejszenia ilosci pomaranczy, i odwrotnie. Przykladowo, jesli wyjdziemy od punktu B, to jedynym sposobem zwiekzenia ilosci zebranych jablek jest przesuniecie sie w góre krzzywej, co oznacza redukcje ilosci zebranych pomaranczy. Musimy pójsc na taki uklad, poniewaz nie dysponujemy zadnymi wolnymi zasobami sily roboczej.

Lukowata krzywizna GMP ilustruje efekt zmniejszajacych sie korzysci. Zmnienny przebieg krzywej pokazuje, ze relacja pomiedzy ilosciami zbieranych jablek i pomaranczy zalezy od miejsca, w którym zaczniemy. Jesli bowiem znajdujemy sie w punkcie A, gdzie przydzielamy wszystkie zasoby do zbioru jablek, to dzieki niewielkiej relokacji zasobów mozna zebrac o wiele wiecej pomaranczy przy niewielkim tylko spadku ilosci zebranych jablek. Znajdujac sie jednak w punkcie D,gdzie juz zbieramy sporo pomaranczy, musimy poswiecic znacznie wiecej jablek po to, aby zebrac niewielka dodatkowa ilosc pomaranczy. W ekonomicznym zargonie zmienny przebieg krzywej GMP w obliczu zmniejszajacych sie korzysci jest konsekwencja faktu, iz koszty utraconych korzysci wahaja sie w zalezznosciod aktualenej alokacji zasobów. Jesli juz zbierasz duzo jablek, koszt utraconych korzysci zwiazany z przydzieleniem dodatkowych zasobów pracy w celu zwiekszania ich zbiorów bedzie bardzo wysoki, poniewaz rozygnujemy w tym samym z duzej ilosci pomaranczy, któe mogly by byc zebrane.

Wyobraz sobie, iz móglbys alokowac zasoby pracy nie wedle ilosci robotników, a czasu. Kazdy z robotników pracuje przez 1 dzien, tak wiec mozemy dokonac alokacji 5 roboczodniówek. Dzieki temu mozna dokonac np. 3,2 roboczodniówki do zbioru jablek, a 1,8 roboczodniówki do zbioru pomaranczy. takie rozwiazanie pozwala na wypelnienie wykresu i narysowanie lini laczacej szesc punktów odpowiadajacych szesciu kombinacjom wielkosci zbiorów mozliwym do osiagniecia przy alokacji zasobów pracy wedle ilosci robotników. Narysowana linia nazywana jest Granica Mozliwosci Produkcyjnych, poniewaz dzieli ona obszar wykresu na dwie czesci: kombinacje rozmiarów produkcji mozliwe do osiagniecia przy ograniczonych zasobach sily roboczej znajduja sie pod linia, zas te niemozliwe znajduja sie nad nia. W ten sposób wykres GMP ujmuje wplyw ograniczonych zasobów na poziom produkcji. Pewne poziomy produkcji sa po prostu niemozliwe przy danej liczbie robotników. Jesli logicznie pomyslimy uda nam sie to równiez zaobserwowac w zyciu codziennym.